شوکا و بهار

شوکا بهار
شکوفه شکوفه می آید
و تو شب به شب در خواب هایم،
همه جا بوی زندگی می دهد
و من بوی تو می گیرم،
جای توخالی وقتی گلهای وحشی
در مسیر خانه ی مان سبز می شوند
جای تو وقتی نسیم  سر به سر برگ ها می گذارد
جای تو خالی وقتی آسمان اشک شوق دارد
جای تو خالی وقتی خورشید صمیمی می شود با سایه ام
شوکا
تا وقتی جای تو خالیست
من با چه رویی بهار شوم،
 نیستی ببینی
سری که سر سپرده ی تو بود
درد می کند 
و من گوشه گیر تر از همیشه
دست به رویای تو می زنم،
شوکا
این تنهایی عاقبت مرا می بلعد
پس چرا تو با پرندگان مهاجر نیامدی؟
چرا مسیرت به من نرسید؟
من که پشت ِ سرت کاسه کاسه اشک ریخته بودم 
پس این همه نیامدن برای چیست؟
نکند اسمم را در لابه لای روزهای سال ِ گذشته فراموش کردی
که در این سال نو صدایم نمی کنی؟
نکند آن همه ستاره که برای شب های دلتنگی ات می فرستادم
بی اثر مانده است؟
نکند مرا به ماه فروخته ای ؟
نکند در پشت این همه شب جا مانده ام؟
شوکا
باید من باشی تا بفهمی
دوری از تو چه قدر مخرب است،
من در دلواپسی
من در تکرار اسم تو
من در دلتنگی های گاه وُ بی گاه
من در حس های سر زده
خلاصه شدم، 
شوکا
من دور از تو
بیهوده تمام می شوم،
لا اقل
بهار را بهانه کن.